Η ανωτέρα των τεχνών…
May 11, 2015 (No Comments) by AXa

Ποια άλλη θα μπορούσε να σε αρπάξει από τους κροτάφους, να σε σηκώσει ψηλά στον ουρανό να σε ταρακουνήσει, όπως ο δυνατός άνεμος που κάνει τους πιο άκαμπτους κορμούς να φαίνονται σαν λαστιχένια παιχνίδια, ποια άλλη θα μπορούσε να σε ξεφλουδίσει από κάθε ψεύτικη η αναγκαία αμυντική σκληράδα και να σε αφήσει γυμνό στο γόνιμο έδαφος σαν ανυπόμονο σπόρο έτοιμο να βλαστήσει  τα αληθινά του βαθιά συναισθήματα;

Η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα και δεν διαχωρίζει κόσμους. Για την μουσική οι πόρτες της πραγματικότητας, η πόρτα της δημιουργικής φαντασίας και αυτή της μαγείας ανοίγουν στο άκουσμα της κάθε νότας, σαν αυτή που βγαίνει από την πύρινη γλώσσα της αστραπής, από το ριτιδιασμένο στόμα μιας βαθιάς σπηλιάς, από το περίτεχνο φλάουτο του ανέμου η το υπομονετικό βάδισμα ενός ποταμού. Και όλα αυτά υπακούν στις εντολές της φύσης σε ρόλο μαέστρου φτιάχνοντας την τέλεια συμφωνία που ονομάζουμε κόσμο. Αυτή που κάποτε ο Πυθαγόρας ονόμαζε η μουσική των σφαιρών. Οι γεννημένοι από την μουσική Σούφι το αποκαλούσαν Ζατ, και για τους μοναχούς της μακρινής ανατολής μια και μόνο συλλαβή δημιουργούσε, συντηρούσε και έκλεινε το τραγούδι της ζωής, το μαγικό Ωμ (Α-ού-μ).  

Μήπως οι πλανήτες δεν χορεύουν ακούγοντας αυτή την μουσική, αυτή που έβγαινε από τη μαγική λύρα του Απόλλωνα και αργότερα στο μύθο από την λύρα του Ορφέα; μήπως τα δέντρα δεν μεγαλώνουν βάση αυτού του πολύπλοκου μουσικού μοτίβο; Μήπως το φ και το π δεν είναι η μουσική της παγκόσμιας διάνοιας, αυτή που δίνει μορφή από το άτομο μέχρι και στους γαλαξίες; ή μήπως η ίδια μας η ύπαρξη δεν είναι το ρομαντικό ρυθμικό βάλς της ζωής και του θανάτου. Όλα είναι μουσική, μυστικιστικές δονήσεις που η φύση γνωρίζει για εκατομμύρια χρόνια και ο άνθρωπος πασχίζει να ανακαλύψει και να αναπαράγει. Αλλά ακόμα και αυτή η προσπάθεια είναι θαυματουργή. Γιατί κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν έκλαψε έστω και κρυμμένος βαθιά στα σωθικά του ακούγοντας τη νοσταλγική φωνή του πιάνου, τον πόνο στα λόγια του βιολιού ή την ηρεμία στο μουρμούρισμα της κιθάρας. Πόσο μάλλον τη μαγική βροντή του αιθέρα που ριζώνει στα λαρύγγια των ανθρώπων που όταν λευτερωθεί κουβαλάει το πιο βαρύ, αλλά λυτρωτικό φορτίο, αυτό της αγνής αγάπης που κάνει και τις πιο σκληρές καρδιές να πάλλονται και να ματώνουν.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί την επίδραση της μουσικής πάνω στον κόσμο και πάνω στον άνθρωπο; Πόσες φορές έχεις νοιώσει να ξεκλειδώνει άγνωστες αποθήκες ενέργειας στο σώμα σου, πόσες φορές σε έχει οπλίσει με θάρρος και υπομονή; πόσες φορές σε έχει κάνει να βιώσεις ξανά και ξανά δυνατές στιγμές της ζωής σου, πόσες φορές σαν αόρατος χρυσός κρίκος σε έχει συνδέσει με ανθρώπους, πόσες φορές σου έχει σταθεί στην απώλεια, πόσες φορές σε έχει μεθύσει με πόθο και νοσταλγία και πόσες φορές σου θυμίζει όσα δεν πρέπει να ξεχνάς…

Ίσως είναι ο μόνος αγνός έρωτας σε αυτόν τον κόσμο, γιατί μόνο η μουσική δίνει γενναιόδωρα τα πιο όμορφα δώρα και δεν ζητά ποτέ αντάλλαγμα, γιατί σε κάνει να αναγνωρίζεις την ανθρώπινη υπόσταση σου, σε συντροφεύει σε κάθε δυσκολία και σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο με ενθουσιασμό(εν θεό ουσία). Γιατί είναι πιστή και πάντα δίπλα σου όποτε και αν χρειαστεί, γιατί πηγάζει από το αόρατο και γεννά το ορατό, γιατί είναι για την ψυχή ότι το νερό για το σώμα…

Ίσως κάποιοι περιμένουν έναν πάνσοφο γέροντα που κρύβεται στους ουρανούς να τους χαμογελάσει για να πιστέψουν στο μαγικό και στο θείο, αλλά αν η μουσική του κόσμου δεν είναι η μεγαλύτερη απόδειξη τότε δεν ξέρω τι είναι….

                                                                                                                                                Β.Κ.maze logo_20130906130602743 (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Η ανωτέρα των τεχνών…
May 11, 2015 (No Comments) by AXa

Ποια άλλη θα μπορούσε να σε αρπάξει από τους κροτάφους, να σε σηκώσει ψηλά στον ουρανό να σε ταρακουνήσει, όπως ο δυνατός άνεμος που κάνει τους πιο άκαμπτους κορμούς να φαίνονται σαν λαστιχένια παιχνίδια, ποια άλλη θα μπορούσε να σε ξεφλουδίσει από κάθε ψεύτικη η αναγκαία αμυντική σκληράδα και να σε αφήσει γυμνό στο γόνιμο έδαφος σαν ανυπόμονο σπόρο έτοιμο να βλαστήσει  τα αληθινά του βαθιά συναισθήματα;

Η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα και δεν διαχωρίζει κόσμους. Για την μουσική οι πόρτες της πραγματικότητας, η πόρτα της δημιουργικής φαντασίας και αυτή της μαγείας ανοίγουν στο άκουσμα της κάθε νότας, σαν αυτή που βγαίνει από την πύρινη γλώσσα της αστραπής, από το ριτιδιασμένο στόμα μιας βαθιάς σπηλιάς, από το περίτεχνο φλάουτο του ανέμου η το υπομονετικό βάδισμα ενός ποταμού. Και όλα αυτά υπακούν στις εντολές της φύσης σε ρόλο μαέστρου φτιάχνοντας την τέλεια συμφωνία που ονομάζουμε κόσμο. Αυτή που κάποτε ο Πυθαγόρας ονόμαζε η μουσική των σφαιρών. Οι γεννημένοι από την μουσική Σούφι το αποκαλούσαν Ζατ, και για τους μοναχούς της μακρινής ανατολής μια και μόνο συλλαβή δημιουργούσε, συντηρούσε και έκλεινε το τραγούδι της ζωής, το μαγικό Ωμ (Α-ού-μ).  

Μήπως οι πλανήτες δεν χορεύουν ακούγοντας αυτή την μουσική, αυτή που έβγαινε από τη μαγική λύρα του Απόλλωνα και αργότερα στο μύθο από την λύρα του Ορφέα; μήπως τα δέντρα δεν μεγαλώνουν βάση αυτού του πολύπλοκου μουσικού μοτίβο; Μήπως το φ και το π δεν είναι η μουσική της παγκόσμιας διάνοιας, αυτή που δίνει μορφή από το άτομο μέχρι και στους γαλαξίες; ή μήπως η ίδια μας η ύπαρξη δεν είναι το ρομαντικό ρυθμικό βάλς της ζωής και του θανάτου. Όλα είναι μουσική, μυστικιστικές δονήσεις που η φύση γνωρίζει για εκατομμύρια χρόνια και ο άνθρωπος πασχίζει να ανακαλύψει και να αναπαράγει. Αλλά ακόμα και αυτή η προσπάθεια είναι θαυματουργή. Γιατί κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν έκλαψε έστω και κρυμμένος βαθιά στα σωθικά του ακούγοντας τη νοσταλγική φωνή του πιάνου, τον πόνο στα λόγια του βιολιού ή την ηρεμία στο μουρμούρισμα της κιθάρας. Πόσο μάλλον τη μαγική βροντή του αιθέρα που ριζώνει στα λαρύγγια των ανθρώπων που όταν λευτερωθεί κουβαλάει το πιο βαρύ, αλλά λυτρωτικό φορτίο, αυτό της αγνής αγάπης που κάνει και τις πιο σκληρές καρδιές να πάλλονται και να ματώνουν.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί την επίδραση της μουσικής πάνω στον κόσμο και πάνω στον άνθρωπο; Πόσες φορές έχεις νοιώσει να ξεκλειδώνει άγνωστες αποθήκες ενέργειας στο σώμα σου, πόσες φορές σε έχει οπλίσει με θάρρος και υπομονή; πόσες φορές σε έχει κάνει να βιώσεις ξανά και ξανά δυνατές στιγμές της ζωής σου, πόσες φορές σαν αόρατος χρυσός κρίκος σε έχει συνδέσει με ανθρώπους, πόσες φορές σου έχει σταθεί στην απώλεια, πόσες φορές σε έχει μεθύσει με πόθο και νοσταλγία και πόσες φορές σου θυμίζει όσα δεν πρέπει να ξεχνάς…

Ίσως είναι ο μόνος αγνός έρωτας σε αυτόν τον κόσμο, γιατί μόνο η μουσική δίνει γενναιόδωρα τα πιο όμορφα δώρα και δεν ζητά ποτέ αντάλλαγμα, γιατί σε κάνει να αναγνωρίζεις την ανθρώπινη υπόσταση σου, σε συντροφεύει σε κάθε δυσκολία και σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο με ενθουσιασμό(εν θεό ουσία). Γιατί είναι πιστή και πάντα δίπλα σου όποτε και αν χρειαστεί, γιατί πηγάζει από το αόρατο και γεννά το ορατό, γιατί είναι για την ψυχή ότι το νερό για το σώμα…

Ίσως κάποιοι περιμένουν έναν πάνσοφο γέροντα που κρύβεται στους ουρανούς να τους χαμογελάσει για να πιστέψουν στο μαγικό και στο θείο, αλλά αν η μουσική του κόσμου δεν είναι η μεγαλύτερη απόδειξη τότε δεν ξέρω τι είναι….

                                                                                                                                                Β.Κ.maze logo_20130906130602743 (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>