Η ζωή ενός Gay στο χωριό δεν είναι σαν το Κάτω Παρτάλι
January 16, 2015 (No Comments) by @Sector

un1named

ΚΑΛΛΙΟ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΑΡΑ… GAY ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Ας υποθέσουμε ότι τα θεματάκια τα υπαρξιακά, την κρίση ταυτότητας, τα «είμαι φυσιολογικός για όχι;» τα έχουμε ταχτοποιήσει. Ε και; Ιζ ιτ ινάφ για να αρχίσει ένα gay ελληνόπουλο να ζει μια απλή, λιτή κι απέριττη σεξουαλικοερωτικογκομενική ζωή;

Αν μένεις, φίλε αναγνώστα, σε κάποια από τις μεγαλουπόλεις μας δε θα βιαστείς να πεις «ναι». Ας λάβουμε όμως υπόψη μας και την παράμετρο επαρχία/ύπαιθρο/κωμόπολη/βλαχοβούνια/κατσικοχώρια ή εν πάση περιπτώσει τις φορές που ένας gay ζει σε μια κλειστή κοινωνία. Τι κάνει;

«Να σηκωθεί να φύγει!» θα μου πείτε κι εγώ θα συμφωνήσω. Αλλά είναι φορές που κάποιου του στρώσανε δουλειά από τα σπάργανα, κάποιος που σπουδάζει σε μικρές πόλεις, κάποιος που… ώχου! Είναι φορές που κάποιος ΔΕΝ γίνεται να φύγει. Τέλος.

Τότε τι γίνεται; Διότι τα πράγματα πάνε αντιστρόφως ανάλογα. Μικρή πόλη; Μεγάλα στόματα. Μεγάλη πόλη; Μικρά στόμ… Και στην τελική, μεγάλη πόλη; Ποιος χέστηκε τι κάνεις στο κρεβάτι σου άμα είναι μεγάλη η πόλη. Η άλλη έχει καημό μη βάλει το ίδιο στράπλες με τη συννυφάδα της το βράδυ στην Πάολα (πουχού λέμε τώρα…). Με εσένα θα ασχολείται;

0f6c46d294a53a350e2f9878710d8619_L

Δυστυχώς στα χωριά τα πράγματα δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένα. Οι γλώσσες καίνε, καραδοκούν να πιάσουν κανα χοτ κουτσομπολιό για να αρχίσουν τις διαδόσεις (βλ.παπαδιά). Οι άνθρωποι δεν τρώνε κουτόχορτο και γενικά δεν αντιμετωπίζουν τους gay όπως στο Κάτω Παρτάλι. Στο χωριό υπάρχουν άγραφοι νόμοι. ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτείς. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις παιδιά. ΠΡΕΠΕΙ να έχεις μια γκόμενα. ΠΡΕΠΕΙ έστω να μπαινοβγαίνεις τα βράδια στα κωλόμπαρα με τα κορίτσια από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ. Αν παρανομήσεις την έκατσες. «Γιατί είναι μπακούρι;», «Γυναικωτός θα είναι», «Ανώμαλος κι αυτός;», «Πουστάρα!», «Μην του μιλάς και κολλήσεις τίποτα», «Φούστα κλαρωτή», «Και δε γιατρεύεται;».

Τα βασικά μονοπάτια είναι δύο. Ή παντρεύεσαι όπως όπως, κάνεις παιδιά και έχεις τη ζωή που θέλουν οι κακοφάκντ γειτόνισσες σου κι όχι εσύ, παρασέρνοντας ταυτόχρονα στην κοροϊδία άλλα 5-6 άτομα (φεστιβάλ ανωριμότητας δηλαδή) ή –μονοπάτι νάμπερ του, αν το ξέχασες- τους γράφεις όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι και απολαμβάνεις τους χυμούς του ομοφυλοφιλικού έρωτα.

Τους ποιους; Για ξύπνα. Η αγάπη θέλει δύο, όχι έναν. Το ότι έκανες εσύ το βήμα να σιχτιρίσεις την κάθε συμπεθέρα που το παίζει Τατιάνα στους Άνω Γαργαλιάνους δε σημαίνει αυτόματα ότι το έκανε και ο κάθε άλλος gay. Πόσοι και πόσοι κρύβονται; Πόσοι το παίζουν str8; Πόσοι θεωρούν τον εαυτό τους ανώμαλο; Πόσοι φοβούνται;

Πόσοι εξομολογούνται; Άντε να βρεις τώρα εσύ σε μια τέτοια κλειστή κοινωνία έναν άνθρωπο να φλερτάρεις, να σε φλερτάρει ή έστω να πιείτε μια μπύρα και να πείτε δυο gay μαλακείες (για το ενδεχόμενο να βρεις τον ιππότη πάνω στο άσπρο άλογο, βλέπεις, ούτε λόγος…). Διότι πας τώρα εσύ σε ένα μπαρ, κιαλάρεις απέναντι ένα τεκνό που σε φτιάχνει, γούσταρες να το φιλήσεις, τον κοιτάς. Και; Θα πας να του μιλήσεις; Να του πεις τι; Κι αν δεν είναι; Κι αν τις φάω; Κι αν βγάλει βρώμα; Κι αν μου κρεμάσουν κώδωνες; (Νομίζω το έχετε πιάσει ότι δεν υπάρχουν gay bar στην επαρχία, έτσι; Τι σκατά αγνή και τίμια θα ήταν διαφορετικά;).

unnamed

Αμέσως αμέσως (και μόνο με 508 λέξεις) έχουμε φτάσει στο συμπέρασμα: μην περιμένετε και πολλά «από κοντά» στην επαρχία. Τι μας μένει; Να κινηθούμε εκ του ασφαλούς και να κρυφτούμε πίσω από ένα πληκτρολόγιο. «Βρισκόμαστε 15.000 πόδια πάνω από τον πλανήτη Romeo. Πλιζ φάστεν γιορ σίτμπελτς.»

Μοιάζει με θεόσταλτο δώρο, αλλά δεν είναι (πώς το λέγανε μωρέ οι αρχαίοι; Δούρειο Κήπο;). Μαζεμένα όλα τα παιδιά που τρέμει το φιλοκάρδι τους μην και πέσουν πάνω σε κανα ξάδερφο. Με δυσκολία στέλνουν φώτο (η γνωστή παπαρδέλα «στείλε και στέλνω»). Παντρεμένοι gay (βλ. παραπάνω) που έχουν μπουχτίσει από το λευκό γάμο τους. Str8 που απλά θένε και καλά μόνο να δοκιμάσουν. Ψεύτικα στοιχεία. Ψεύτικες φώτο. Ψεύτικα προφίλ. Και όλοι –ω ! του θαύματος- ενεργητικοί, ενεργητικοί, ενεργητικοί. Διότι είναι ρετσινιά να τον τρως. Άμα τον δίνεις όλα είναι κομπλέ.

Κι όσοι έχουν ξεπεράσει αυτό το στάδιο και στέλνουν την αλήθεια τους, τις περισσότερες φορές δε θέλουν να μπουν στη διαδικασία να γνωρίσουν επί της ουσίας κάποιον για κάτι σοβαρό. Ελλοχεύει ο φόβος και πάλι. Σιγά μην κάνω σχέση εδώ, να μας πάρει κανα μάτι πουθενά και γίνουμε ρεντίκολο. Άρα στην καλύτερη να βρεις κάποιον ίσα ίσα να ξεκαυλώνετε παρέα μια φορά στις 15 και μετά να γυρίζεις σπίτι να κοιμάσαι μόνος.

Τώρα που ξαναδιαβάζω το γραφτό μου ίσως κάνω σαν την Τρέμη (σε λίγο θα μας επιτεθεί μια τεράστια σκουλικαντέρα και η Ελλάδα θα σβηστεί από το χάρτη κτλ). Μπορεί να φταίει που μετράω 2,5 χρόνια μοναξιάς από τότ… Όπα! 2,5 χρόνια μοναξιάς. Άρα; Πριν 2,5 χρόνια δεν ήμουν μόνος; Ναι, ναι. Τώρα που το λες. Και μένω κι εγώ σε νησί. Και δεν ήταν μία. Έχω κάνει 3 σχέσεις. Τι θυμήθηκα, ε; Δικέ μου, υπάρχουν ελπίδες!
Εντάξει, μην περιμένεις ότι θα κλείσεις τώρα το άρθρο, θα βγεις μέχρι το περίπτερο και θα γυρίσεις με τον έρωτά της ζωής σου. Είπαμε, μαύρα τα μαντάτα για την gay επαρχιώτισσα Σερενάτα. Αλλά με πείσμα, αντοχή και πολλή πολλή υπομονή όλοι έχουμε ελπίδες. Του πούστη!

 mr. Retro

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Η ζωή ενός Gay στο χωριό δεν είναι σαν το Κάτω Παρτάλι
January 16, 2015 (No Comments) by @Sector

un1named

ΚΑΛΛΙΟ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΑΡΑ… GAY ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Ας υποθέσουμε ότι τα θεματάκια τα υπαρξιακά, την κρίση ταυτότητας, τα «είμαι φυσιολογικός για όχι;» τα έχουμε ταχτοποιήσει. Ε και; Ιζ ιτ ινάφ για να αρχίσει ένα gay ελληνόπουλο να ζει μια απλή, λιτή κι απέριττη σεξουαλικοερωτικογκομενική ζωή;

Αν μένεις, φίλε αναγνώστα, σε κάποια από τις μεγαλουπόλεις μας δε θα βιαστείς να πεις «ναι». Ας λάβουμε όμως υπόψη μας και την παράμετρο επαρχία/ύπαιθρο/κωμόπολη/βλαχοβούνια/κατσικοχώρια ή εν πάση περιπτώσει τις φορές που ένας gay ζει σε μια κλειστή κοινωνία. Τι κάνει;

«Να σηκωθεί να φύγει!» θα μου πείτε κι εγώ θα συμφωνήσω. Αλλά είναι φορές που κάποιου του στρώσανε δουλειά από τα σπάργανα, κάποιος που σπουδάζει σε μικρές πόλεις, κάποιος που… ώχου! Είναι φορές που κάποιος ΔΕΝ γίνεται να φύγει. Τέλος.

Τότε τι γίνεται; Διότι τα πράγματα πάνε αντιστρόφως ανάλογα. Μικρή πόλη; Μεγάλα στόματα. Μεγάλη πόλη; Μικρά στόμ… Και στην τελική, μεγάλη πόλη; Ποιος χέστηκε τι κάνεις στο κρεβάτι σου άμα είναι μεγάλη η πόλη. Η άλλη έχει καημό μη βάλει το ίδιο στράπλες με τη συννυφάδα της το βράδυ στην Πάολα (πουχού λέμε τώρα…). Με εσένα θα ασχολείται;

0f6c46d294a53a350e2f9878710d8619_L

Δυστυχώς στα χωριά τα πράγματα δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένα. Οι γλώσσες καίνε, καραδοκούν να πιάσουν κανα χοτ κουτσομπολιό για να αρχίσουν τις διαδόσεις (βλ.παπαδιά). Οι άνθρωποι δεν τρώνε κουτόχορτο και γενικά δεν αντιμετωπίζουν τους gay όπως στο Κάτω Παρτάλι. Στο χωριό υπάρχουν άγραφοι νόμοι. ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτείς. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις παιδιά. ΠΡΕΠΕΙ να έχεις μια γκόμενα. ΠΡΕΠΕΙ έστω να μπαινοβγαίνεις τα βράδια στα κωλόμπαρα με τα κορίτσια από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ. Αν παρανομήσεις την έκατσες. «Γιατί είναι μπακούρι;», «Γυναικωτός θα είναι», «Ανώμαλος κι αυτός;», «Πουστάρα!», «Μην του μιλάς και κολλήσεις τίποτα», «Φούστα κλαρωτή», «Και δε γιατρεύεται;».

Τα βασικά μονοπάτια είναι δύο. Ή παντρεύεσαι όπως όπως, κάνεις παιδιά και έχεις τη ζωή που θέλουν οι κακοφάκντ γειτόνισσες σου κι όχι εσύ, παρασέρνοντας ταυτόχρονα στην κοροϊδία άλλα 5-6 άτομα (φεστιβάλ ανωριμότητας δηλαδή) ή –μονοπάτι νάμπερ του, αν το ξέχασες- τους γράφεις όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι και απολαμβάνεις τους χυμούς του ομοφυλοφιλικού έρωτα.

Τους ποιους; Για ξύπνα. Η αγάπη θέλει δύο, όχι έναν. Το ότι έκανες εσύ το βήμα να σιχτιρίσεις την κάθε συμπεθέρα που το παίζει Τατιάνα στους Άνω Γαργαλιάνους δε σημαίνει αυτόματα ότι το έκανε και ο κάθε άλλος gay. Πόσοι και πόσοι κρύβονται; Πόσοι το παίζουν str8; Πόσοι θεωρούν τον εαυτό τους ανώμαλο; Πόσοι φοβούνται;

Πόσοι εξομολογούνται; Άντε να βρεις τώρα εσύ σε μια τέτοια κλειστή κοινωνία έναν άνθρωπο να φλερτάρεις, να σε φλερτάρει ή έστω να πιείτε μια μπύρα και να πείτε δυο gay μαλακείες (για το ενδεχόμενο να βρεις τον ιππότη πάνω στο άσπρο άλογο, βλέπεις, ούτε λόγος…). Διότι πας τώρα εσύ σε ένα μπαρ, κιαλάρεις απέναντι ένα τεκνό που σε φτιάχνει, γούσταρες να το φιλήσεις, τον κοιτάς. Και; Θα πας να του μιλήσεις; Να του πεις τι; Κι αν δεν είναι; Κι αν τις φάω; Κι αν βγάλει βρώμα; Κι αν μου κρεμάσουν κώδωνες; (Νομίζω το έχετε πιάσει ότι δεν υπάρχουν gay bar στην επαρχία, έτσι; Τι σκατά αγνή και τίμια θα ήταν διαφορετικά;).

unnamed

Αμέσως αμέσως (και μόνο με 508 λέξεις) έχουμε φτάσει στο συμπέρασμα: μην περιμένετε και πολλά «από κοντά» στην επαρχία. Τι μας μένει; Να κινηθούμε εκ του ασφαλούς και να κρυφτούμε πίσω από ένα πληκτρολόγιο. «Βρισκόμαστε 15.000 πόδια πάνω από τον πλανήτη Romeo. Πλιζ φάστεν γιορ σίτμπελτς.»

Μοιάζει με θεόσταλτο δώρο, αλλά δεν είναι (πώς το λέγανε μωρέ οι αρχαίοι; Δούρειο Κήπο;). Μαζεμένα όλα τα παιδιά που τρέμει το φιλοκάρδι τους μην και πέσουν πάνω σε κανα ξάδερφο. Με δυσκολία στέλνουν φώτο (η γνωστή παπαρδέλα «στείλε και στέλνω»). Παντρεμένοι gay (βλ. παραπάνω) που έχουν μπουχτίσει από το λευκό γάμο τους. Str8 που απλά θένε και καλά μόνο να δοκιμάσουν. Ψεύτικα στοιχεία. Ψεύτικες φώτο. Ψεύτικα προφίλ. Και όλοι –ω ! του θαύματος- ενεργητικοί, ενεργητικοί, ενεργητικοί. Διότι είναι ρετσινιά να τον τρως. Άμα τον δίνεις όλα είναι κομπλέ.

Κι όσοι έχουν ξεπεράσει αυτό το στάδιο και στέλνουν την αλήθεια τους, τις περισσότερες φορές δε θέλουν να μπουν στη διαδικασία να γνωρίσουν επί της ουσίας κάποιον για κάτι σοβαρό. Ελλοχεύει ο φόβος και πάλι. Σιγά μην κάνω σχέση εδώ, να μας πάρει κανα μάτι πουθενά και γίνουμε ρεντίκολο. Άρα στην καλύτερη να βρεις κάποιον ίσα ίσα να ξεκαυλώνετε παρέα μια φορά στις 15 και μετά να γυρίζεις σπίτι να κοιμάσαι μόνος.

Τώρα που ξαναδιαβάζω το γραφτό μου ίσως κάνω σαν την Τρέμη (σε λίγο θα μας επιτεθεί μια τεράστια σκουλικαντέρα και η Ελλάδα θα σβηστεί από το χάρτη κτλ). Μπορεί να φταίει που μετράω 2,5 χρόνια μοναξιάς από τότ… Όπα! 2,5 χρόνια μοναξιάς. Άρα; Πριν 2,5 χρόνια δεν ήμουν μόνος; Ναι, ναι. Τώρα που το λες. Και μένω κι εγώ σε νησί. Και δεν ήταν μία. Έχω κάνει 3 σχέσεις. Τι θυμήθηκα, ε; Δικέ μου, υπάρχουν ελπίδες!
Εντάξει, μην περιμένεις ότι θα κλείσεις τώρα το άρθρο, θα βγεις μέχρι το περίπτερο και θα γυρίσεις με τον έρωτά της ζωής σου. Είπαμε, μαύρα τα μαντάτα για την gay επαρχιώτισσα Σερενάτα. Αλλά με πείσμα, αντοχή και πολλή πολλή υπομονή όλοι έχουμε ελπίδες. Του πούστη!

 mr. Retro

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>