Μαμά μου λείπεις, σε αγαπώ!
May 10, 2015 (No Comments) by AXa

μαμά

Θυμάμαι τα απογεύματα που γύριζα από το σχολείο και τη χαρά της μαμάς μου όταν με αγκάλιαζε και ένιωθε περήφανη για τον λεβέντη της. Οι μυρωδιές, τα φιλιά, τα χάδια, η ησυχία το μεσημέρι για τον απογευματινό της ύπνο και οι γλυκές παρηγορητικές της κουβέντες. Και τα απογεύματα έγιναν πολλά και οι αγκαλιές πιο λίγες. Γιατί ήμουν μεγάλος πια για αγκαλιές όπως της έλεγα.

Θυμάμαι τις φωνές και την ανησυχία της όταν αργούσα να γυρίσω σπίτι και θύμωνα, Θεέ μου θύμωνα τόσο πολύ που δεν με καταλάβαινε. Θυμάμαι τα μούτρα της όταν δεν έκανα αυτό που ήθελε και τα μισοειπωμένα «καλά να περάσεις» που δεν εννοούσε ποτέ.

Θυμάμαι τη μαμά να με παίρνει τηλέφωνο κάθε μέρα και γω να βαριέμαι να μιλήσω ή ακόμα και να απαντώ απότομα στις «χαζές» ερωτήσεις της. Νόμιζα θα είναι πάντα εκεί. Σημείο αναφοράς και απόδειξη της αγάπης που πάντα θεωρούσα δεδομένη.

Αργότερα ήρθαν τα κυριακάτικα μεσημεριανά τραπέζια που έγιναν όλο και πιο αραιά γιατί είχα κανονίσει. «Και το φαγητό που ετοίμασα, ποιος θα το φάει;» να με ρωτά. Τόσος κόπος, τόση αγάπη και τόση φροντίδα σε ένα φαγητό για το γιο της. Και ο γιος της τη ζωάρα του. Τη βολή του.

Και ύστερα ήρθε η αρρώστια. Και εγώ πάλι στον κόσμο μου. Ήταν η μαμά μου και η μαμά μου ήταν πάντα δυνατή, ποτέ δεν αρρώσταινε ή ακόμα και όταν ήταν άρρωστη δεν φαινόταν ποτέ αδύναμη, φρόντιζε πάντα τον εαυτό της και όλους τους άλλους γύρω της. Δεν πίστευα ότι κάτι κακό θα μπορούσε ποτέ να της συμβεί, ήξερα ότι δεν θα της συμβεί, τουλάχιστον αυτό λέω για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου για όσα μοναχικά βράδια πέρασε στο νοσοκομείο. Και ύστερα τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά. Και εκείνη απλά να με κοιτά με τα μεγάλα μαύρα μάτια γεμάτα αγάπη και να μου σφίγγει το χέρι λέγοντας «να προσέχεις, να τρως, να σταματήσεις να καπνίζεις και να πηγαίνεις στην εκκλησία».

Κοντεύει ένας χρόνος που έχασα τη μαμά μου και όσες ευκαιρίες και αν είχα για να πω αντίο δεν ήταν αρκετές. Ένα χρόνο σχεδόν μετά, το αντίο ακόμα με πονά. Σκέφτομαι ότι είναι σπίτι της και με περιμένει για φαγητό και η ώρα περνά και εγώ δεν πηγαίνω και τα λουλούδια που της πήρα και φέτος μαραίνονται πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Όσα αντίο και αν πω ποτέ δεν θα ναι αρκετά. Και ο πόνος ποτέ δεν θα μικρύνει.

Θα έδινα τα πάντα για μια ακόμη απογευματινή αγκαλιά, για ένα ακόμη κατσάδιασμα της, για ένα ακόμη καθημερινό τηλέφωνο με χαζές ερωτήσεις, για ένα ακόμη κυριακάτικο τραπέζι, αλλά ξέρω πια δεν μπορώ.

Μαμά σε αγαπώ. Και αν δεν στο είπα ποτέ εύχομαι βαθιά μέσα μου ότι πάντα το ήξερες. Μαμά σε αγαπώ. Και όσα σε αγαπώ και αν πω κανένα δεν θα είναι πιο δυνατό από το δικό σου. Μαμά σε αγαπώ γιατί μόνο αυτό πια μπορώ….

Του Bladerunner για το NakedTruth.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Μαμά μου λείπεις, σε αγαπώ!
May 10, 2015 (No Comments) by AXa

μαμά

Θυμάμαι τα απογεύματα που γύριζα από το σχολείο και τη χαρά της μαμάς μου όταν με αγκάλιαζε και ένιωθε περήφανη για τον λεβέντη της. Οι μυρωδιές, τα φιλιά, τα χάδια, η ησυχία το μεσημέρι για τον απογευματινό της ύπνο και οι γλυκές παρηγορητικές της κουβέντες. Και τα απογεύματα έγιναν πολλά και οι αγκαλιές πιο λίγες. Γιατί ήμουν μεγάλος πια για αγκαλιές όπως της έλεγα.

Θυμάμαι τις φωνές και την ανησυχία της όταν αργούσα να γυρίσω σπίτι και θύμωνα, Θεέ μου θύμωνα τόσο πολύ που δεν με καταλάβαινε. Θυμάμαι τα μούτρα της όταν δεν έκανα αυτό που ήθελε και τα μισοειπωμένα «καλά να περάσεις» που δεν εννοούσε ποτέ.

Θυμάμαι τη μαμά να με παίρνει τηλέφωνο κάθε μέρα και γω να βαριέμαι να μιλήσω ή ακόμα και να απαντώ απότομα στις «χαζές» ερωτήσεις της. Νόμιζα θα είναι πάντα εκεί. Σημείο αναφοράς και απόδειξη της αγάπης που πάντα θεωρούσα δεδομένη.

Αργότερα ήρθαν τα κυριακάτικα μεσημεριανά τραπέζια που έγιναν όλο και πιο αραιά γιατί είχα κανονίσει. «Και το φαγητό που ετοίμασα, ποιος θα το φάει;» να με ρωτά. Τόσος κόπος, τόση αγάπη και τόση φροντίδα σε ένα φαγητό για το γιο της. Και ο γιος της τη ζωάρα του. Τη βολή του.

Και ύστερα ήρθε η αρρώστια. Και εγώ πάλι στον κόσμο μου. Ήταν η μαμά μου και η μαμά μου ήταν πάντα δυνατή, ποτέ δεν αρρώσταινε ή ακόμα και όταν ήταν άρρωστη δεν φαινόταν ποτέ αδύναμη, φρόντιζε πάντα τον εαυτό της και όλους τους άλλους γύρω της. Δεν πίστευα ότι κάτι κακό θα μπορούσε ποτέ να της συμβεί, ήξερα ότι δεν θα της συμβεί, τουλάχιστον αυτό λέω για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου για όσα μοναχικά βράδια πέρασε στο νοσοκομείο. Και ύστερα τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά. Και εκείνη απλά να με κοιτά με τα μεγάλα μαύρα μάτια γεμάτα αγάπη και να μου σφίγγει το χέρι λέγοντας «να προσέχεις, να τρως, να σταματήσεις να καπνίζεις και να πηγαίνεις στην εκκλησία».

Κοντεύει ένας χρόνος που έχασα τη μαμά μου και όσες ευκαιρίες και αν είχα για να πω αντίο δεν ήταν αρκετές. Ένα χρόνο σχεδόν μετά, το αντίο ακόμα με πονά. Σκέφτομαι ότι είναι σπίτι της και με περιμένει για φαγητό και η ώρα περνά και εγώ δεν πηγαίνω και τα λουλούδια που της πήρα και φέτος μαραίνονται πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Όσα αντίο και αν πω ποτέ δεν θα ναι αρκετά. Και ο πόνος ποτέ δεν θα μικρύνει.

Θα έδινα τα πάντα για μια ακόμη απογευματινή αγκαλιά, για ένα ακόμη κατσάδιασμα της, για ένα ακόμη καθημερινό τηλέφωνο με χαζές ερωτήσεις, για ένα ακόμη κυριακάτικο τραπέζι, αλλά ξέρω πια δεν μπορώ.

Μαμά σε αγαπώ. Και αν δεν στο είπα ποτέ εύχομαι βαθιά μέσα μου ότι πάντα το ήξερες. Μαμά σε αγαπώ. Και όσα σε αγαπώ και αν πω κανένα δεν θα είναι πιο δυνατό από το δικό σου. Μαμά σε αγαπώ γιατί μόνο αυτό πια μπορώ….

Του Bladerunner για το NakedTruth.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>