Το δίλημμα της σύγχρονης μετανάστευσης
February 16, 2015 (No Comments) by AXa

Δεν πάει πολύς καιρός από την στιγμή που ο ηλεκτρονικός ταχυδρόμος μου χτύπησε το παράθυρο του υπολογιστή και μου παρέδωσε το γράμμα που περίμενα με ανυπομονησία. Γίνατε δεκτός, ήταν το μοναδικό  πράγμα που τα μάτια μου αγωνιωδώς έψαχναν να βρουν καθώς έτρεχαν σαν ατίθασα άλογα στο λευκό ψηφιακό λιβάδι που ανοιγόταν μπροστά μου. Και όταν το βρήκαν αφού ο νους επεξεργάστηκε ταχύτατα το πολυπόθητο  μήνυμα, τα συναισθήματα έστησαν ένα ξέφρενο πάρτι όπου οι ορμόνες έρεαν άφθονες και χωρίς περιορισμούς. Αυτό όμως, όπως κάθε κατάχρηση, με οδήγησε σε στιγμιαία μέθη αλλά κουβάλησε μαζί και την απότομη πτώση.

 Ήταν πλέον αλήθεια…

 

Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ενός θεωρητικού σχεδίου από την υλοποίηση του? Όσο αποφασισμένος και να είσαι και για το μεγαλύτερο ταξίδι  όταν έρθει η στιγμή της εκκίνησης πάντα υπάρχει δισταγμός και πάντα ακολουθεί μια μεγάλη αλλαγή. Ο φόβος στη αλλαγή είναι ισχυρός και έχει τις ρίζες του βαθιά στα σωθικά του ανθρώπου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τολμούν να αλλάξουν τον δρόμο που ακολουθούν για να πάνε στη δουλειά τους, που δεν αλλάζουν τον συνδυασμό σεντονιών που βάζουν στο κρεβάτι τους, που δεν αλλάζουν μια προπόνηση στο γυμναστήριο για να βοηθήσουν κάποιον που τους χρειάζεται, που δεν αλλάζουν γνώμη και ας έχουν άδικο, που δεν θα άλλαζαν τίποτα στον κόσμο αν και όλα τους φαίνονται άσχημα και λάθος. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική στάση απέναντι στην αλλαγή, και διαφορετική ανεκτικότητα απέναντι στη συνήθεια. Στον ύπουλο εχθρό που ακούει στο όνομα συνήθεια, σε αυτόν το μάγο των μεταμφιέσεων που δίνει αρχικά ασφάλεια(αλλά ψευδή) στη συνέχεια γίνεται παθητικότητα συνεχίζει σε τεμπελιά και στο τέλος μοιάζει με βαθύς ύπνος κάνοντας τον άνθρωπο μια κουρασμένη σκουριασμένη μηχανή, κάνοντάς τον γέρο ανεξαρτήτου ηλικίας.

 

Και πάλι πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ενός θεωρητικού σχεδίου από την υλοποίηση του?  Ενώ όταν όλα ταξιδεύουν στην σφαίρα του νου η αποτυπώνονται  θεωρητικά σε ένα χαρτί μοιάζουν ιδανικά,  εφικτά και εύκολα όταν πασχίζουν να πάρουν θέση στην πραγματικότητα  έχουν την πιο δύσκολη αφύσικη και περίπλοκη γέννα. Έτσι ξεκίνησε και η γέννηση της δικής μου ίσως προσωρινής αλλά ίσως και μόνιμης μετανάστευσης .  Ξεκίνησε μια προσπάθεια αρχειοθέτησης προτεραιοτήτων, ικανοτήτων, προσώπων,  καταστάσεων  και πολλών άλλων νοητικών, ψυχολογικών και φυσικών κονσερβών που βρίσκονται στοιβαγμένες  στο προσωπικό μου παντοπωλείο.

Και όπως σε κάθε σωστό παντοπωλείο ανέλαβε δουλειά ο  χρήσιμος (πάντα και παντού) ζυγός ισορροπίας. Αλλά πώς μπορείς να στοιβάξεις και πώς μπορείς να ζυγίσεις αυτά που έχεις, με αυτά που πιστεύεις ότι θα βρεις? Νομίζω ότι είναι ανέφικτο έως επικίνδυνο να παίρνεις αποφάσεις  για πράγματα που έχουν το χρώμα των προσωπικών σου προσδοκιών και ονείρων, και που συνήθως είναι πολύ μακρυά από το αντικειμενικό χρώμα της πραγματικότητας. Δεν μπήκα λοιπόν στο παιχνίδι να ζυγίσω πράγματα υπαρκτά με πράγματα φανταστικά γιατί σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν πλαστό, έτσι αποφάσισα να δεχτώ την αλλαγή, αφού τα αρχικά δεδομένα μοιάζουν καλά και ευχάριστα και με αρκετή ασφάλεια αφού θα έχω θέση εργασίας και μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου,  και να Δεν έβαλα στη άκρη όμως τον ζυγό αφού θα τον χρησιμοποιήσω  για να μετρήσω τις αποσκευές μου, και να καθορίσω το τι πραγματικά αξίζει να κουβαλήσω μαζί μου.

Κοιτάω το εισιτήριο μου και γράφει 32 kg. Δεν κρατιέμαι και βάζω τα γέλια, ευχαριστώ τον δυτικό πολιτισμό που ζυγίζει τα πάντα σε kg και ευχαριστώ που τα βιβλία αποτελούνται από ελαφρύ χαρτί και δεν χαράζονται πια σε πέτρες. Γελάω πιο δυνατά όταν συνειδητοποιώ ότι η ‘ασκητική’ του Καζαντζάκη μαζί με τα ’εις εαυτόν’ του μάρκου Αυρήλιου και με τον ‘προφήτη’ του Khalil Gibran ζυγίσουν λιγότερο από ένα  τζιν. Γελάω γιατί όταν τα βάζω στο δικό μου ζυγό κοντεύουν να τον σπάσουν και δεν κουνιούνται ούτε με όλα τα ρούχα, ούτε με όλα τα αυτοκίνητα, μήτε με όλα τα σπίτια του κόσμου όταν τοποθετηθούν στην αντίθετη πλευρά της ζυγαριάς, και πόσο μάλλον αν συνεχίσω να βάζω και άλλα ‘χρυσά’ βιβλία που άλλαξαν και αλλάζουν τον κόσμο, που άλλαξαν και αλλάζουν εμένα κάθε φορά που τα αγγίζω με όλες μου τις αισθήσεις.  Γελάω ακόμα γιατί σε μία θέση αεροπλάνου δεν κάθονται μερικά κιλά από σάρκα και οστά. Αλλά μαζί στέκονται 2 ακόμα αποσκευές, ο νους του κάθε ενός μας που χωρά πάρα πολλά κιλά από σκέψεις και η καρδιά που είναι μια απύθμενη βαλίτσα. Νιώθω τυχερός που κουβαλάω μέσα μου την οικογένειά μου τους φίλους μου και όλους τους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω , ανθρώπους που αγαπώ που εκτιμώ, ανθρώπους που μου έμαθαν και  ακόμα και αυτούς που ποτέ δεν με συμπάθησαν η με κακολόγησαν γιατί όλοι τους με σμίλεψαν και με έκαναν αυτόν που είμαι. Νιώθω τυχερός που αφήνω πίσω μου τούβλα και σίδερα γιατί αυτά είναι παροδικά. Νιώθω ευτυχής που οι χάρτινοι δάσκαλοι μου χώρεσαν αντί για ρούχα στην υλική μου βαλίτσα,  νιώθω ήρεμος που στην πραγματικότητα έχω την επιλογή να μην χάσω τίποτα αν και θα είμαι στη άλλη άκρη της γης και τέλος νιώθω τυχερός που επιλέγω να πάω κάπου και όχι να φύγω από κάπου. 

 Β.Κmaze logo_20130906130602743 (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Το δίλημμα της σύγχρονης μετανάστευσης
February 16, 2015 (No Comments) by AXa

Δεν πάει πολύς καιρός από την στιγμή που ο ηλεκτρονικός ταχυδρόμος μου χτύπησε το παράθυρο του υπολογιστή και μου παρέδωσε το γράμμα που περίμενα με ανυπομονησία. Γίνατε δεκτός, ήταν το μοναδικό  πράγμα που τα μάτια μου αγωνιωδώς έψαχναν να βρουν καθώς έτρεχαν σαν ατίθασα άλογα στο λευκό ψηφιακό λιβάδι που ανοιγόταν μπροστά μου. Και όταν το βρήκαν αφού ο νους επεξεργάστηκε ταχύτατα το πολυπόθητο  μήνυμα, τα συναισθήματα έστησαν ένα ξέφρενο πάρτι όπου οι ορμόνες έρεαν άφθονες και χωρίς περιορισμούς. Αυτό όμως, όπως κάθε κατάχρηση, με οδήγησε σε στιγμιαία μέθη αλλά κουβάλησε μαζί και την απότομη πτώση.

 Ήταν πλέον αλήθεια…

 

Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ενός θεωρητικού σχεδίου από την υλοποίηση του? Όσο αποφασισμένος και να είσαι και για το μεγαλύτερο ταξίδι  όταν έρθει η στιγμή της εκκίνησης πάντα υπάρχει δισταγμός και πάντα ακολουθεί μια μεγάλη αλλαγή. Ο φόβος στη αλλαγή είναι ισχυρός και έχει τις ρίζες του βαθιά στα σωθικά του ανθρώπου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τολμούν να αλλάξουν τον δρόμο που ακολουθούν για να πάνε στη δουλειά τους, που δεν αλλάζουν τον συνδυασμό σεντονιών που βάζουν στο κρεβάτι τους, που δεν αλλάζουν μια προπόνηση στο γυμναστήριο για να βοηθήσουν κάποιον που τους χρειάζεται, που δεν αλλάζουν γνώμη και ας έχουν άδικο, που δεν θα άλλαζαν τίποτα στον κόσμο αν και όλα τους φαίνονται άσχημα και λάθος. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική στάση απέναντι στην αλλαγή, και διαφορετική ανεκτικότητα απέναντι στη συνήθεια. Στον ύπουλο εχθρό που ακούει στο όνομα συνήθεια, σε αυτόν το μάγο των μεταμφιέσεων που δίνει αρχικά ασφάλεια(αλλά ψευδή) στη συνέχεια γίνεται παθητικότητα συνεχίζει σε τεμπελιά και στο τέλος μοιάζει με βαθύς ύπνος κάνοντας τον άνθρωπο μια κουρασμένη σκουριασμένη μηχανή, κάνοντάς τον γέρο ανεξαρτήτου ηλικίας.

 

Και πάλι πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ενός θεωρητικού σχεδίου από την υλοποίηση του?  Ενώ όταν όλα ταξιδεύουν στην σφαίρα του νου η αποτυπώνονται  θεωρητικά σε ένα χαρτί μοιάζουν ιδανικά,  εφικτά και εύκολα όταν πασχίζουν να πάρουν θέση στην πραγματικότητα  έχουν την πιο δύσκολη αφύσικη και περίπλοκη γέννα. Έτσι ξεκίνησε και η γέννηση της δικής μου ίσως προσωρινής αλλά ίσως και μόνιμης μετανάστευσης .  Ξεκίνησε μια προσπάθεια αρχειοθέτησης προτεραιοτήτων, ικανοτήτων, προσώπων,  καταστάσεων  και πολλών άλλων νοητικών, ψυχολογικών και φυσικών κονσερβών που βρίσκονται στοιβαγμένες  στο προσωπικό μου παντοπωλείο.

Και όπως σε κάθε σωστό παντοπωλείο ανέλαβε δουλειά ο  χρήσιμος (πάντα και παντού) ζυγός ισορροπίας. Αλλά πώς μπορείς να στοιβάξεις και πώς μπορείς να ζυγίσεις αυτά που έχεις, με αυτά που πιστεύεις ότι θα βρεις? Νομίζω ότι είναι ανέφικτο έως επικίνδυνο να παίρνεις αποφάσεις  για πράγματα που έχουν το χρώμα των προσωπικών σου προσδοκιών και ονείρων, και που συνήθως είναι πολύ μακρυά από το αντικειμενικό χρώμα της πραγματικότητας. Δεν μπήκα λοιπόν στο παιχνίδι να ζυγίσω πράγματα υπαρκτά με πράγματα φανταστικά γιατί σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν πλαστό, έτσι αποφάσισα να δεχτώ την αλλαγή, αφού τα αρχικά δεδομένα μοιάζουν καλά και ευχάριστα και με αρκετή ασφάλεια αφού θα έχω θέση εργασίας και μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου,  και να Δεν έβαλα στη άκρη όμως τον ζυγό αφού θα τον χρησιμοποιήσω  για να μετρήσω τις αποσκευές μου, και να καθορίσω το τι πραγματικά αξίζει να κουβαλήσω μαζί μου.

Κοιτάω το εισιτήριο μου και γράφει 32 kg. Δεν κρατιέμαι και βάζω τα γέλια, ευχαριστώ τον δυτικό πολιτισμό που ζυγίζει τα πάντα σε kg και ευχαριστώ που τα βιβλία αποτελούνται από ελαφρύ χαρτί και δεν χαράζονται πια σε πέτρες. Γελάω πιο δυνατά όταν συνειδητοποιώ ότι η ‘ασκητική’ του Καζαντζάκη μαζί με τα ’εις εαυτόν’ του μάρκου Αυρήλιου και με τον ‘προφήτη’ του Khalil Gibran ζυγίσουν λιγότερο από ένα  τζιν. Γελάω γιατί όταν τα βάζω στο δικό μου ζυγό κοντεύουν να τον σπάσουν και δεν κουνιούνται ούτε με όλα τα ρούχα, ούτε με όλα τα αυτοκίνητα, μήτε με όλα τα σπίτια του κόσμου όταν τοποθετηθούν στην αντίθετη πλευρά της ζυγαριάς, και πόσο μάλλον αν συνεχίσω να βάζω και άλλα ‘χρυσά’ βιβλία που άλλαξαν και αλλάζουν τον κόσμο, που άλλαξαν και αλλάζουν εμένα κάθε φορά που τα αγγίζω με όλες μου τις αισθήσεις.  Γελάω ακόμα γιατί σε μία θέση αεροπλάνου δεν κάθονται μερικά κιλά από σάρκα και οστά. Αλλά μαζί στέκονται 2 ακόμα αποσκευές, ο νους του κάθε ενός μας που χωρά πάρα πολλά κιλά από σκέψεις και η καρδιά που είναι μια απύθμενη βαλίτσα. Νιώθω τυχερός που κουβαλάω μέσα μου την οικογένειά μου τους φίλους μου και όλους τους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω , ανθρώπους που αγαπώ που εκτιμώ, ανθρώπους που μου έμαθαν και  ακόμα και αυτούς που ποτέ δεν με συμπάθησαν η με κακολόγησαν γιατί όλοι τους με σμίλεψαν και με έκαναν αυτόν που είμαι. Νιώθω τυχερός που αφήνω πίσω μου τούβλα και σίδερα γιατί αυτά είναι παροδικά. Νιώθω ευτυχής που οι χάρτινοι δάσκαλοι μου χώρεσαν αντί για ρούχα στην υλική μου βαλίτσα,  νιώθω ήρεμος που στην πραγματικότητα έχω την επιλογή να μην χάσω τίποτα αν και θα είμαι στη άλλη άκρη της γης και τέλος νιώθω τυχερός που επιλέγω να πάω κάπου και όχι να φύγω από κάπου. 

 Β.Κmaze logo_20130906130602743 (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>